ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΜΑ – ΤΑΚΗΣ ΛΑΒΙΔΑΣ (BALADEUR) 1970

Μεγάλωσα την εποχή που στην Ελλάδα είχαμε μόνο 2 κανάλια και τα οποία είχαν και ωράριο, όπως για παράδειγμα ξεκινούσε το πρόγραμμα στις  5 το απόγευμα, συνήθως με κάποια παιδική εκπομπή, αφου σε είχε καλησπερίσει και είχε παρουσιάσει το πρόγραμμα η Κέλλυ Σακκάκου.

Είμαι από αυτούς που οι γονείς τους τους φώναζαν να μην κάθονται τόσες ώρες μπροστά από την τηλεόραση, είτε γιατί θα τυφλωθώ, είτε γιατί  θα βάλω γυαλιά (πράγμα που δεν συνέβη).  Η αποβλάκωση όμως που ήταν και η πιο ισχυρή απειλή ήταν τελικά και η πιο αποτυχημένη. Όχι γιατί δεν αποβλακώθηκα αλλά την εποχή εκείνη μπορούσες να πεις ότι η δημόσια τηλεόραση είχε μια ποιότητα, κάτι που δεν είχε η ιδιωτική στις αρχές της δεκαετίας του 90 ( αν εξαιρέσεις σειρές σαν το Beverly Hills. Booker, 21 Jump street , mega star, Simpsons κ.α.)

Η ποιότητα που είχε ήταν ότι Κυριακή μεσημέρι περίμενες να δεις ελληνική ταινία, και αν δεν είχες πάρει ραδιοτηλεόραση δεν ήξερες τι ταινία θα βάλει γιατί τα κανάλια δεν είχαν τρέιλερ. Φοβερό?

Πριν ξεκινήσει όμως η κυριακάτικη  ελληνική ταινία στην ΕΡΤ2, είχε μια εκπομπή που συνήθως ήταν ο Αριστείδης Μόσχος σε κάποια πλατεία χωριού κάτω από έναν πλάτανο να παίζει το σαντούρι και αγόρια και κορίτσια με παραδοσιακές φορεσιές να χορεύουν .

Νομίζω ότι με κέρδιζε ένα μικρό χαμόγελο του Μόσχου κάτω από το μουστάκι του την ώρα που έπαιζε το σαντούρι του .

Αν και δεν ασχολήθηκα ποτέ με το σαντούρι και τον ήχο του, ήταν ένα τελευταίο κομμάτι σε ένα ελληνικό mixtape της δισκογραφική radiomartiko που άκουσα το γλυκοχάραμα του Τάκη Λαβίδα. Ο Τάκης Λαβίδας από τους  πιο γνωστούς σαντουρίστες και τσεμπαλίστες ή τσεμπαλαδόρους  της χώρας μας και πατέρας της Ελένης Βιτάλη.

Δηλαδή το πραγματικό  όνομα της  Ελένης Βιτάλη είναι Λαβίδα όποτε αν θες να βρεις το τηλέφωνο της  στον χρυσό οδηγό πρέπει να ψάξεις ως Ελένη Λαβίδα και όχι Βιτάλη αφού έτσι και αλλιώς με αυτό το όνομα ξεκίνησε την καριέρα της  στα 16 της με έναν ιπτάμενο δίσκο που έγραψε ο πατέρας της.  Ο Λαβίδας πάντως έγραψε πολλά τραγούδια την δεκαετία του 70 για Καζαντζίδη, Περπινιάδη, Γαβαλά, Μπέλου και Πάνου.

Αν και η εταιρεία Baladeur είχε το πολύ 20 κυκλοφορίες σε 7 ίντσα από τα τέλη δεκαετίας του 60 μέχρι τα μέσα του 75, δεν θα μπορούσες να πεις ότι είχε κάτι άλλο που να τραβάει το αυτί  εκτός από το Γλυκοχάραμα.  Το συγκεκριμένο κομμάτι θα μπορούσες να πεις ότι είναι ένα αργό ψυχεδελικό νησιώτικο το οποίο γίνεται ακόμα ποιο αργό αν το βάλεις κατά λάθος στις 33 στροφές.  Όπου Παίζει μια χαρά μέχρι να ακούσεις τα μοναδικά φωνητικά που έχει το κομμάτι που δεν είναι άλλο από το «Γειά σου Τάκη Λαβίδα με τα ωραία σου»

Το πιο παραδοσιακό ελληνικό μπαλεάρικ κομμάτι που θα σε κάνει να κουνιέσαι σαν να χορεύεις στα απαλά κύματα που φέρνει η θάλασσα χαράματα.